Komende evenementen

Road to Utrecht uit alle hoeken en gaten

Ik ben absoluut geen warm-weer-loper. Ik hou niet eens van warmte op vakantie, laat staan tijdens het lopen. Ik ben de eerste die roept dat het zo heerlijk is als het koud is. Kom maar op met de kou en de vorst. Maar hey: zelfs ik heb mijn grenzen. Even serieus mensen: ik gaf het gewoon op afgelopen tijd. En zeker de laatste week. Krokusvakantie? Ik noemde het de Siberische Horrorvakantie. Maar vanmorgen, oh hemeltje lief wat was het lekker koud. Kou zoals kou bedoeld is. En ik zag de lopers komen uit alle hoeken en gaten. Wat was het druk in het park! En alle lopers keken even gelukzalig.

Dit is loopweer naar mijn hart. Lekker koud. Weinig wind en droog. En na 2 kilometer ontplofte ik zowat in mijn drie-lagen-over-elkaar-outfit. Ik grinnikte letterlijk hardop. Wat was ik denkende bij deze temperaturen: uit met die jas! Ik bond hem om mijn middel en liep door in mijn long sleeve. Warm zat. We liepen er overigens allemaal onwennig warm bij, zag ik. Zo zag ik ook veel lopers die hun muts in hun hand meenamen. Ook veel te warm van huis gegaan dus. Maar we zijn allemaal wel aan het buitenspelen.

Vanmorgen was ik stikvroeg wakker, ondanks de korte nacht en mijn brein begon direct te malen over alles wat ik deze week moet doen. Werkelijk, het heeft zoveel zin om te peinzen en te piekeren over zaken die je tijdens kantooruren moet regelen om 7 uur zondagochtend? Not? Tijdens mijn rondje vanmorgen realiseerde ik me dat mijn lijf veel te weinig heeft gelopen. Mijn hoofd is ook veel te weinig leeg gelopen de afgelopen tijd. Het leven is er als single co-mom van drie niet makkelijker op geworden en op z’n minst niet minder druk. Mijn hoofd en lijf hebben die duurlopen nodig.

Maar Utrecht kwam dit jaar niet vanzelf. Van zware rugblessure via handblessure (allemaal niet loop gerelateerde blessures die het lopen echter wèl belemmerden), via motivatiedipjes en thuis-perikelen die het logistiek onmogelijk maakten naar de Siberische Horror Krokusvakantie. Nee. Het lopen komt in deze fase van mijn leven niet vanzelf.

En toch he? Bedenk ik me terwijl ik mijn klokje stop, toch gooi ik er een slordige 10 kilometer uit uit de losse pols in een fase waarin ik gerust 10 dagen niet heb gelopen. Het lopen zit gewoon in elke vezel van het lijf. En mijn brein is weer vergeten hoe het moet piekeren. Als we nou dit weer even vasthouden ben ik een gelukkig mens! Op naar Utrecht. Al is het een halve dit seizoen, of zelfs “alleen maar” 10 kilometer. Utrecht staat elk jaar vast. Nog twee weken, dan staan we er weer in Utrecht. Uit alle hoeken en gaten.


Deel deze pagina