Komende evenementen

Vandaag liep ik wéér niet met Arjen – the sequel

Kent u die mop van die vrouw die de halve ging doen vandaag tijdens de oefenmarathon Utrecht – Amersfoort? U kent de punchline vast: Ze ging niet.
Na weken van emmeren met pijn in mijn hand na een valpartij van de trap (don’t ask) kwam ik afgelopen week uiteindelijk terecht bij een heuse handspecialist die me een spalk gaf en specialistische fysio voorschreef. Dat, en…RUST!
Rust. Hmm. Rust. Ben ik slecht in. Heul, heul slecht.

Rust interpreteer ik als níet het halve land afreizen voor een halve marathon, maar wèl dicht bij huis lopen zodat ik niet verder dan ruwweg een half uur van huis ben mocht het toch niet gaan. Dàt, lieve mensen, is rust nemen in mijn ogen.

Ik ben sinds kanker en het auto-ongeluk (waar dit hele bloggen voor Utrecht Marathon überhaupt mee begon) dus geen ene snars minder Spartaans geworden. Maar ik word er niet jonger op dus wellicht moet ik ooit voorzichtiger gaan doen. Maar vandaag was niet die dag.

Maar goed, vandaag deed ik dus niet de halve bij de oefenmarathon. En vandaag kon ik dus weer niet met Arjen lopen. Arjen van 20Knots, van Utrecht marathon, waar het hele bloggen voor Utrecht Marathon überhaupt mee begon. We hebben wel eens samen gelopen hoor, voor de fun, maar we hebben ook vaker serieus snode plannen gehad voor serieuze loopjes (die reclametechnisch dan ook heel tof zouden zijn voor Utrecht Marathon), maar op de een of andere manier moest ik altijd afhaken omdat er zottigheid is. Nu dus weer met die hand. Zottigheid.

Ik besluit mijn spalk af te doen voor mijn duurloopje vandaag omdat kou sowieso altijd erger is dan wat dan ook op die hand. Loophandschoenen aandoen is “een dingetje” maar het lukt. Ik sta op mijn satellieten te wachten onderaan de flat en denk aan Arjen. Die ging volgens mij toch stiekem echt voor de hele vandaag. En als ik hem een beetje ken, nog voor een beetje fatsoenlijke tijd ook in zijn tweede hardloopleven. Damn, ik ben benieuwd.

Ik ga op weg voor mijn gebruikelijke Oooelewapper rondje en merk dat mijn hand pijn doet. Maar niet erger door het lopen. Voor het eerst ben ik blij dat ik niet in Amersfoort ben. Dat lopen de pijn niet erger maakt betekent niet dat ik geen pijn heb. Dat de pijn geen snars met lopen te maken heeft betekent niet dat het me niet dwars zit, me moe maakt, me zorgen baart, me in de weg zit. Dat doet het allemaal wel en ik ben het zat. Die pijn, èn het hindert mijn duurloop flow.

Als ik bij de Oooelewapper kom bij de gebruikelijke 7,3 kilometer krijg ik bijna mijn handschoen niet uit om de standaard selfie te maken. Tijd om minder Spartaans te worden wellicht? Maar ik loop door. Ik loop nog twee rondjes door het parkje omdat het zo’n mooi parkje is en ik geniet van het lopen en ik baal van mijn hand.

Terwijl ik dit typ weet ik niet wat Arjen heeft gedaan. Ik weet wel dat ik ruim 12 kilometer liep met pijn in mijn hand. Ach, we hebben ongetwijfeld een paar kilometer virtueel samen gelopen. We gaan gewoon nieuwe snode plannen maken, Arjen en ik.


Deel deze pagina