Komende evenementen

Van drie weken niet lopen wordt een loper geen aangenamer mens

Ik kijk op de kalender. Als het vandaag de 13e is, heb ik vandaag exact drie weken niet gelopen. Drie weken. Alsof het niks is.

Het is raar wat drie weken niet lopen met een loper doet. Het grootste gedeelte van het ongenoegen zit uiteraard tussen de oren, maar ik zweer je dat het lijf ook baalt. Net als die laatste week taperen voor een marathon. Je lijf weet van gekkigheid niet wat te doen met al die energie en al die getrainde spieren. Restless feet zijn er niks bij!

Maar in tegenstelling tot die week taperen omdat je weet dat je het doet omdat het je de week erop iets goeds gaat brengen, brengt drie weken niet lopen vanwege een blessure naast het ongenoegen en het rare rusteloze getrainde lijf, ook nog de knagende onzekerheid. Zal het overgaan, is drie weken genoeg, had ik niet vorige week al kunnen beginnen, wat nou als het weer pijn doet, was het niet lang genoeg, ….

Kortom: van drie weken niet lopen wordt een loper geen aangenamer mens. Laat staan een meer relaxte.

Enfin, vandaag sta ik na exact 21 dagen klaar voor een testrondje. Ik check de windrichting op buienradar en stippel op basis daarvan een rondje uit. Een rondje met veel mogelijke shortcuts naar huis. Zekerheidjes. Ik ga van start en merk dat de eerste honderden meters goed gaan. En dan weet ik genoeg. Dan moet ik een voorzichtig rondje doen van een kilometer of 7 of zo, waarbij ik weet dat mijn hiel zich koest zal houden en dan is het afwachten hoe de rest van de dag gaat. En hoe de volgende ochtend opstaan zal gaan.

Het gaat heerlijk en het is lekker koud en herfstig. Ik heb geen pijn maar dat voorzie ik dit rondje sowieso niet meer. Ik ken mijn hielpijn. Hoe ik de rest van de dag doorkom gaat the proof of the pudding worden. Maar voor mijn rondje vandaag, voor nu, maakt het niet uit. Ik loop weer. En heerlijk. Al is het maar 7 kilometer. En Joost mag weten dat ik mezelf vanuit gekkere dingen heb teruggeknokt. En man oh man wat voelt het lopen weer lekker…

En vooralsnog ben ik dus weer Road to Utrecht. Een beetje onzeker, sois, maar ik ben weer Road to Utrecht.


Deel deze pagina