Komende evenementen

Tekeningen bewonderen tijdens je lange duurloop #RoadtoUtrecht

De afgelopen week liep ik drie keer volkomen pijnvrij tijdens een symposium van 4 dagen. Ik had blijkbaar dus echt voldoende rust gehouden om van die hielpijn af te komen! Het voelde heerlijk om weer “terug” te zijn. En her en der een presentatie missen om te gaan hardlopen was om beide redenen beter voor mijn gemoed. Death by Powerpoint kan zo’n week zijn, serieus. En eenmaal thuis ging ik dus weer vanuit huis een rondje doen. Verder in de opbouw. Een ouderwetse duurloop op zondag al is hij nog niet zo lang als ik had gehoopt. Maar hij is er weer.

Het was enorm koud en nat en het miezerde en soms regende het wat harder dan een miezer. Het was heerlijk weer met een matig windje. Arme Sint op het dak vanavond, schoot het door me heen, ik vind het buiten vast veel lekkerder dan hij het gaat vinden. Het was mistig en stil. En er waren buitensporig veel lopers buiten. Allemaal slecht-weer-lopers, net zoals ik. En ze keken ook allemaal net zo blij als ik in dat slechte weer. Èchte slecht-weer-lopers dus. Net zoals ik.

Ik hield mijn horloge om twee redenen nauwlettend in de gaten: om mijn pace en om de whatsapp in de gaten houden.

Mijn pace was wonderbaarlijk laag voor hoe lekker ik liep. Het zijn die verhipte Hoka’s. Ze lopen lekker, maar bij hetzelfde lekkere gevoel loop ik op Hoka’a al snel 15 seconde de kilometer langzamer dan op willekeurige Nike’s of Adidassen of Saucony’s. Ik begrijp dat niet zo goed. Maar het maakte me niet uit. Langzame duurlopen schijnen goed voor je te zijn, zeggen ze. Ik heb geen schema, ik loop hoe het lekker voelt en de vorm van de dag (en blijkbaar de Hoka’s) bepalen hoe hard dat is. Ik vermoed dat ik stiekem loop op hartslag. Ik loop op een hartslag die lekker voelt en de vorm van de dag (en de Hoka’s) jagen mijn hartslag naar een bepaald bpm. Niet mijn benen.

Ik check mijn horloge en zie een whatsapp van mijn jongste (10). Ik vloek inwendig. Ik stop mijn horloge en check de app: wat is er loos? Als ik zie wat hij stuurde schiet ik in de lach. Het kind stuurde een foto. Van een tekening die hij had gemaakt. Van It de Clown. Ik bel hem even op om hem te complimenteren (schitterende tekening!) en met de boodschap dat ik over drie kwartier thuis ben. Ik wil ophangen maar hij roept “mama mama mama mama , wacht!!!!! Ik heb je hulp nodig!!!!”….”Wie moet ik nu tekenen?” Ik vertel hem dat hij Georgie moet tekenen, die uit de oude film, en dan vervolg ik mijn weg.

Ik zal uitkomen op 12,8 kilometer en zo ver ben ik sinds mijn blessure niet geweest. En ik glimlach om mijn zoon en om mezelf. Ik was vergeten hoeveel je kan denken tijdens een lange duurloop en ik vind het heerlijk. Als bonus gaat het speciaal voor mij nog harder regenen.

 


Deel deze pagina