Komende evenementen

Road to Utrecht via de datums

Het is 14 januari 2008. Ik ben van de data en van de herinneringen omtrent data. (Of is het tegenwoordig datums? What ever, ik ben oud en mag data zeggen.) Over twee weken exact vandaag is de halve van Utrecht naar Amersfoort. En ook al heb ik mijn lopersgroove back, ik heb de halve nog lang niet in de benen na mijn groove zolang kwijt geweest te zijn. Vandaag moet ik dus serieus aan de slag en een serieuze duurloop doen. De omstandigheden zijn er ideaal voor. Maar ook al heb ik mijn groove back, ik heb mijn zelfvertrouwen nog niet terug.

Hoe lang ga je, vraagt mijn vriendje? Mwoa, minimaal 10, hoop ik, maar ik wil 15 maar dat zal vast niet lukken, reageer ik. Ik dek mezelf aan alle kanten in en mijn antwoord staat stijf van de disclaimers. Maar ik ga wel op pad met zin en het loopt al snel heerlijk.

Ik ben van de data en van de herinneringen omtrent data. Vandaag is een van de weinige dagen dat Facebook niet tegen me zegt ik heb gelopen exact op deze dag zoveel jaar geleden. Maar dat deed ik wel. Fanatiek as hell. Rondstreeks deze tijd in 2012 verpulverde ik PR op PR, ik was een ambtenaar met een opel en gezin en een hondje en ik liep als een hazewindhond. Met weemoed kijk ik op de zorgeloze posts terug. Het leven was op kinderziektes na totally care free. Exact een maand later kreeg ik de diagnose borstkanker. Exact een jaar later was ik optimistisch genezen en poste ik wederom loopje na loopje en was ik (iets minder) zorgeloos op weg naar mijn tweede marathon. Exact 21 dagen later werd ik geschept op een zebra.

Ik heb dit allemaal overdacht op het moment dat ik op kilometer 2,4 van mijn rondje het dorp uitloop en mijn vriendje van de andere kant zie wegrijden. Ik zwaai naar zijn achterklep maar die achterklep is ook de enige die mijn zwaaien ziet. Ik draai de polder in. En ik begin langzaam te rekenen zoals ik vroeger deed. Over een half uur loop ik daar, zo rond de (“mijn”) Oeoeoeoelewapper. Het is een teken dat ik lekker loop. Al is het windje smerig.

Ik ben van de data en van de herinneringen omtrent data. Exact twee jaar geleden poste ik op Facebook over het drama van mijn jongste op school en over worden weggepest. Oh, wat bloedde mijn hart toen op 14 januari. Ik loop door de polder en laat de herinneringen de revue passeren en me ook een beetje overspoelen. Ik loop mijn rondje uit en kan in principe afbuigen naar huis, maar mijn benen voelen a-okay. Ik draai het lokale parkje in en ren de 1,3 kilometer rondjes door het park net zolang tot ik denk dat het genoeg is en naar huis kan. Mag. Wil.

Twee jaar geleden was het de jongste die hulp nodig had toen hij dreigde te verzuipen, nu is het de middelste. En ook al lijkt het, net als twee jaar geleden rond deze tijd, niet goed te komen zal het dat wel. Hoop ik. Het kost nu gewoon, net als toen, heel erg veel moederhartzorgen. En laat deze duurloop nu net wezen wat dit moederhart nodig had. Ik draai mijn straat in en ren nog een rondje van -wat zal het wezen, 85 meter- rond de flat om de 15 kilometer rond vol te maken. Oh, de neurozes van duurlopers. Maar het hoofd is leeg en mijn GPS horloge is tevreden.

Ik ben van de data en van de herinneringen omtrent data. Over 6 dagen ben ik jarig en zal Trump een jaar president zijn. En als ik volgend jaar naar Facebook ga, zal Facebook me zeggen dat ik vandaag 15 kilometer heb gelopen.


Deel deze pagina