Komende evenementen

Op de nieuwe blanco pagina staat de hele van Utrecht in 2018 met potlood

Race day. Het is zo winderig als ze hadden voorspeld. Dat gaat zwaar worden, zeker voor mensen die voor een serieuze tijd willen gaan. Maar ik had al besloten van de hele naar de halve te gaan en deze weersverwachting had ik als extra motivatie om te gaan voor “genieten” in plaats van “een tijd”. Zelfs met dit been doe ik nog wel eens gaan voor een post-ongeluk-tijd. Maar niet vandaag.

En ik zou lopen met Frank. Frank en ik zijn eigenlijk die-hard-halve-van-Etten-Leur-run-buddies, maar nu liepen we ook samen in Utrecht. Hij rende zeg maar een keer bij mij thuis in plaats van ik altijd maar bij hem. Ik arriveer bij de genodigden plek van 20 Knots (ik durf het bijna niet te zeggen) en ik krijg mijn bandje om.

De bandjes van mijn kinderen blijven ongebruikt. Met dit weer wint de playstation het natuurlijk altijd van een moeder die de halve loopt, dat moge duidelijk zijn. Ik kijk het meisje aan de balie aan en vraag toch een van die bandjes. Voor Frank. Samen lopen is samen voorbereiden. Zonder zonen is al saai genoeg.

Natuurlijk zie ik Arjen, de grote roerganger maar die heeft het veuls te druk op een dag als vandaag. Ik vind het al tof dat hij even de tijd neemt voor een praatje. We zien elkaar wel ergens na de marathon als we een keer gaan lopen of zo. Zijn vrouw spreek ik wat langer. Die is er niet alleen voor hem, maar ook voor hun zoontjes die de tien lopen. Echt heel stoer. Ik voel me werkelijk kind aan huis hier, ik jokte echt niet tijdens het interview voor duic.nl.

Frank en ik gaan naar de start en zien Nes nog even, die haast voor de hele. Ze haast op, wat was het ook alweer? 3.30? Ze is de eerste bekende die we zien. Maar als we 200 meter op weg zijn zien we John. John, die onderdeel was van de oranje brigade van Utrecht Marathon 2015, die de hele 42,195 kilometer gefilmd heeft met zijn go-pro. We groeten uitbundig.

Na een poosje worden we ingehaald door Nes. Ze neemt even een drafje om vooruit te komen en neemt al lopend een paar foto’s van ons. Heerlijk. De vrouw haast op 3.30 en heeft tijd en puf en zin en een lach om ons op de foto te zetten. En nog scherp ook.

Als je stopt met vechten tegen de wind kan je genieten. Ik ken de route best goed en er liggen erg veel herinneringen, nu al, op de route van Utrecht Marathon. Toen ik hier liep in 2015, stond die-en-die aan te moedigen, toen ik hier liep in 2016, maakte ik hier een grapje met Ritchie…

Als je niet tot snot kapot gaat, heb je tijd om te genieten en alles op je te laten inwerken. Dit was Utrecht 2017. Toch weer een bijzondere. Een nieuwe pagina in mijn leven opengeslagen. Een heel nieuwe blanco pagina voor me. De teller staat weer op nul.

Is dat zo? Een lege pagina? Nee. Als ik heel goed kijk staat de hele marathon op 18 maart 2018 al met potlood ingevuld.

18-3-18 klinkt als dé datum voor de derde keer de hele van Utrecht ,’12-‘15’-’18 heeft ook exact de juiste symmetrie. Ik heb iets met getalletjes en deze getalletjes kloppen.

Zal het me lukken een keer geen gekke dingen te doen? Dat ik een keer gewoon de hele kan lopen zonder gekkigheden? We zullen het zien in 2018!


Deel deze pagina