Komende evenementen

Ik pak het lopen voorlopig even zoals het loopt

Ik heb net de kinderen de deur uit gestuurd op weg naar hun papa voor het weekend. Ik heb een zeldzaam leeg huis. Ik heb alle tijd en ik heb geen kinderen. Dat gebeurt me zelden. Ik heb ook geen tijd dat ik terug móet zijn. Nou ja, pas veel veel later op de dag. Wat een heerlijk relaxte manier om aan je duurloop te beginnen. Ik tuttel en ik doe en ik ruim nog even wat op en ik pak mijn spulletjes. Ik check buienradar voor de wind en ik neem alle tijd.

Ik heb de motivatie weer gevonden, maar nu ineens staat “het leven” tussen mij en het hardlopen. Geblesseerde hand hier, drukke afspraken op werk daar, een middelste kind dat sinds enige tijd door de weeks weer altijd bij mij is, and the occasional january storm. Er zijn alweer teveel weken voorbij gegaan met teveel dagen niet kunnen gaan lopen. Ik ga op pad en realiseer me dat het de tweede week op rij is dat ik alleen een duurloop in het weekend doe. En voor de rest helemaal niks. Ongekend. En het stoort me.

Vorige week ging het uitzonderlijk lekker. Ik had toen dus ook een week niet gelopen en liep toch een heerlijke 10 kilometer. Op de dag af 5 jaar na het ongeluk. Dat was uiteraard ook de reden dat ik die dag koos om te gaan lopen. Maar goed, dat was dus ook alweer een week geleden. Een week teveel gevuld om te kunnen lopen. Maar ik heb nu vandaag alle tijd, dus ik ga gewoon en ik zie wel waar het schip strandt. Wat een heerlijk relaxte manier om aan je duurloop te beginnen.

Het loopt heerlijk. De zon schijnt en ergens het dorp uit zie ik zelfs een dame op de grond zitten voor een (haar?) voordeur met haar snufferd in de zon. En toch zie ik weinig lopers. Het verbaast me maar dan snap ik het ineens: het is zaterdag en de meeste duurlopers lopen op zondag. Ik eigenlijk ook. Waarom eigenlijk? Is het neurotische traditie? Is de zaterdag te druk? Met boodschappen en voetbal en de zaterdagmarkt? Ik weet wel dat ik nu op zaterdag ging vanwege de weersverwachting: morgen op zondag storm. En er is maar een ding dat ik erger haat dan heuveltje op en dat is windje tegen. Kou en regen boeien me niet (sterker nog….) maar wind wel, en dus ging ik op zaterdag.

Ik merk ondertussen ook inderdaad elke week meer en meer dat mijn conditie te lijden heeft. Ik moet toch echt een manier vinden om in dit nieuwe leven van mij tijd te maken voor lopen want ik geniet te hard van het lopen om het zo te laten versloffen. Maar ja, dat dacht ik vorige week ook.

Tegen de tijd dat ik bij de Oooelewapper ben heb ik besloten om het voorlopig even te pakken zoals het kan. Zoals het loopt. En het loopt vandaag te lekker om het te laten vergriepen door piekeren over het lopen. Ik stop voor mijn gebruikelijke Oooelewapper-selfie en voel me net zo tevreden als ik er op de selfie uitzie. Een van de zeldzame mede-zaterdag-lopers komt voorbij en spoort me lachend aan om door te lopen. Grappig en lief. Lopers onderling zijn leuk volk. Hij weet alleen niet dat ik even heel erg genoot van mijn Oooelewapper momentje. Thuis stop ik de klok op ruim 11 kilometer en bedenk me dat dat 18 maart 21,1 worden. Hopelijk net zo lekker als vandaag.


Deel deze pagina